BOMBALARIN GÖLGESİNDE

BOMBALARIN GÖLGESİNDE

Bir çocuk gülüşü sönerken,  

Gökyüzü ağlar kurşun yağmurlarıyla.  

Her patlayan bomba,  

Bir anneyi bırakır sessiz çığlıklarıyla...

Neden paylaşamadık bu kadarını,  

Neden böldük bu denli toprağı?  

Bir dilim ekmeği, Kardeşçe paylaşamaz mıyız

Bir yudum suyu,  Kardeşçe içemez miyiz

aynı sofradan?  

Dünya dediğin evimiz,  

Yok gidecek başka yerimiz.  

Yıldızlar uzak,

Oysa 

umutlar yakın,  

Barış   

Paylaşmaktır ekmeği

 sevgiyi, 

 gökyüzünü. 

Ateş düşerken her eve,  

Ağaçlar kökünden kopar,  

Çocuklar toprak olur,  

Ve 

biz susarız... 

Oysa haykırmalıyız!

Barış,diye inlemeli her nefes,  

Barış, diye çarpmalı kalpler.  

Çünkü dünya bizim  evimiz tek,  

  Ve çocuklar,   yaşamalı gülerek!

ADİL AKTAŞ 

16 Haziran 2025