Zeki Dağ'ın Kaleminden

Dostluğun, vefanın ve dürüstlüğün şiiri

Dostluk öyle kolay kazanılmaz, ey cahiller, Her yanı yalanla, ikiyüzlülükle sarılmıştır. Her şey para değildir, lüks araçlar değildir, Bir dönüp etrafına bak, Dostlarının yüzüne bakacak yüzün kalmamıştır derler. Geldiğin yeri unutma, ey cahiller!

Bu yol çok uzun bir yoldur, Bu yolda yürüyenler iyi bilir. Gerçek dostluğun kıymetini, Vefanın ne demek olduğunu, Dost bildiğinin seni yarı yolda bırakmasının İnsanın yüreğinde nasıl bir yara açtığını En iyi yaşayanlar bilir.

Dostlarını satanlar, Yalan söyleyip insanları aldatanlar, Bir gün gelir, seni de satarlar, Ey yüzsüzler, bunu unutmayın! İnsanların gözlerinin içine baka baka Yalan söylemek ne büyük bir ayıptır! Her şey para değildir, Her şey lüks araçlar değildir!

Çaresizliğin içine düşmüşsün, Girdiğin işin içinden çıkamıyorsun. Toplumun içinde bile Kendine bir yer bulamıyorsun. Peki, neden böyle oldu, ey cahiller? Dostlarının arkasından yalanlar söyledin, Dedikodular ettin derler, güvenleri tükettin. Sonunda tek başına kaldın, Kendi ellerinle kendi yolunu tükettin.

Hani derler ki ben seni uyardım, Sizleri defalarca uyardım. Doğru yolu gösterdik, Doğru sözleri söyledik, Ama siz bizi dinlemediniz. Çünkü gözleriniz hep yanlış yollardaydı, Gönlünüz çıkarların peşindeydi. Demek ki sizin dünyanızda Her şey para ve lüks araçlarmış, Öyle mi, ey cahiller?

Şu kaderin cilvesine bir bakın, İnsan geldiği yeri nasıl da unutur! Bir zamanlar kim olduğunu, Kimlerin yanında yürüdüğünü, Kimlerin kendisine el uzattığını Nasıl olur da bir çırpıda unutur?

Hani derler ya, “Başkaları bilmez ama ben seni ve sizleri iyi tanırım.” İşte ben de sizi iyi tanıyanlardanım. Bugün öyle bir hâle gelmişsiniz ki Dürüst insanların yüzüne bakamıyorsunuz. Bir zamanlar dost bildiklerinize Şimdi başınızı kaldırıp bakamıyorsunuz.

Hem dostlarınıza yazık ettiniz, Hem kendinize yazık ettiniz. Bunu söyleyenler bugün de var, Yarın da söyleyenler çıkacak. Siz yine de para ve lüks araçlara bininiz derler ya, Gösterişinizle kendinizi avutun. Ama unutmayın, ey cahiller, Kaybettiğiniz dostları Hiçbir servet geri getiremez!

Hani derler ki, “Herkes herkesi iyi tanır, dostum.” Peki, siz dostluktan ne anlarsınız? Siz ve sizin gibiler Çoktan şaşırmışsınız yolunuzu. Yalan söylemeye devam edin, Dedikodu etmeye devam edin, Yanlış yollarda yürümeye devam edin. Biz ise doğru bildiğimiz yoldan Asla dönmeyeceğiz!

Bizim dostlarımız yanımızda, Zor günümüzde elimizden tutanlar var. Peki, sizin yanınızdakiler kimler? Sizi gerçekten sevenler mi, Yoksa paranızın, malınızın, Lüks araçlarınızın peşinden gelenler mi?

İşte asıl soru budur, İşte dostluk tam da burada belli olur. İnsan kalabalıklar içinde yalnız kalabilir, Bir tek gerçek dostla dünyayı yenebilir. Dostluk sözle değil, özle anlaşılır, Vefa zor günlerde ortaya çıkar, Gerçek insan, dara düştüğünde tanınır.

Sisler içinde yola çıktığınız günlerde, Her kulvarda yanınızda duran, Zor zamanınızda sizi yalnız bırakmayan Dürüst insanların arkasından konuştunuz. Yalanlar söylediniz, dedikodular yaptınız, Peki, elinize ne geçti? Hiçbir yere varamadınız, Kendi itibarınızı kendi ellerinizle yıktınız!

Bir bakın hele, Dün yükseklerdeydiniz, bugün neredesiniz? Dün çevreniz kalabalıktı, bugün kimlerlesiniz? Ne oldu size, ey cahiller? Nerede o eski dostlarınız? Nerede size inanan insanlar? Siz yine para ve lüks araçların peşinden koşun, Bırakın insanlar sizin için “Bu da onlara yakışır!” desin.

Öyle cahiller vardır ki Geldikleri yeri hemen unuturlar. Hani derler ya, “Başkaları bilmiyor da Yalnızca sen mi biliyorsun?” Evet, ben biliyorum, Benim gibi düşünenler de biliyor. Kimlerin dürüst, kimlerin çıkarcı olduğunu, Kimlerin dost, kimlerin yalancı olduğunu Zaman herkese gösteriyor.

Ey yüzsüzler, Dürüst insanların yüzüne bakacak Yüzünüz bile kalmamış! Büyüklerimiz boşuna dememiş: “İnsanda edep ve terbiye olmalı.” İnsan önce insan olmalı, Geldiği yeri unutmamalı, Dostuna ihanet etmemeli, Kendi çıkarı için başkasını ezmemeli.

Biz yine kendi yolumuza bakalım, Doğruluktan, dürüstlükten ayrılmayalım. Bırakalım yüzsüzler kendi yollarında yürüsün, Bırakalım yalanlarıyla kendilerini avutsun. Onlar para ve lüks araçların peşinden koşsun, Bizim gönlümüz dostlukla, vefayla dolsun.

Madem onların yolu daha doğruymuş, Öyleyse varsın o yolda yürüsünler. Her taraflarından yalan ve kirlilik dökülürken Kendi yaptıklarıyla yüzleşsinler. Biz kimseye kötülük dilemeyiz, Ama herkes ektiğini biçer, Hayat bir gün herkese Yaptıklarının karşılığını verir.

Dostluk kolay değildir, ey cahiller! Bir gönle girmek yıllar alır, O gönülde yer bulmak emek ister. Ama bir yalanla, bir ihanetle, Bir çıkar uğruna Bütün köprüleri yıkmak Bazen yalnızca bir an sürer.

Para biter, servet tükenir, Lüks araçlar bir gün eskir. Makamlar gider, kalabalıklar dağılır, İnsanın gerçek yüzü sonunda belirir. Geriye ne mal kalır ne gösteriş, Ne de sahte dostların alkışı…

Geriye yalnızca karakter kalır, Geriye yalnızca vicdan kalır. Bir de zor gününde yanında duran Gerçek dostların hatırası kalır.